Het matras

Al een tijdje heb ik in de smiezen dat mijn matras niet meer zo lekker ligt. Aangezien ik veel meer dan een gemiddeld mens op bed lig, een bepaalde studenten populatie daar gelaten, slijt mijn matras sneller dan gemiddeld. Geen idee wat de levensduur van een matras is, maar na acht jaar is mijn matras hartstikke op.

 

Ik maak gebruik van een speciaal luchtmatras. Dat is nodig omdat ik veel lig en vanwege de kans op fracturen soms een aantal weken aaneengesloten. Vanwege mogelijke decubitus heb ik een indicatie voor een matras dat vergoed wordt via de verzekering.

 

Nu kon ik 8 jaar geleden gewoon de factuur van het (ook vervangende) nieuwe matras naar de verzekering sturen en kreeg ik deze kosten terug gestort. Die werkwijze is veranderd. Ik start bij de ergotherapeut. Twee vliegen in één klap, dacht ik. Ik kom namelijk al bij mijn ergo therapeut vanwege benodigde aanpassingen aan mijn rolstoel. Van die efficiënte klap bleek geen sprake te zijn. Aangezien dat een speciaal zit spreekuur betreft mogen de ‘lig’ zaken daarin niet besproken worden. Ik kom dus op een andere afspraak om de matras casus te bespreken. Deze gang van zaken kost haar en mij en dus onze samenleving tijd en dus meer geld, maar dat lijkt in deze wereld soms geen snars uit te maken.

 

De ergotherapeute, die ik graag mag, werkt doortastend. Ze belt de matrasfabrikant. Die heeft momenteel geen rechtstreeks contract met mijn zorgverzekeraar. Ze belt de zorgverzekeraar. Deze zegt telefonisch akkoord te zijn met de vervanging van het matras, maar dit moet via een gecontracteerde leverancier.

 

We vullen direct het aanvraag formulier in. De handtekening van de in mijn aandoening gespecialiseerde en aan het expertisecentrum OI verbonden ergotherapeute is niet voldoende. Mijn revalidatiearts moet de aanvraag eerst bestuderen en goedkeuren. Gelukkig ben ik ook bij haar vaste klant en binnen een week heb ik de benodigde documenten in huis.

 

Ik bel naar de gecontractueerde matrasleverancier, die ook mijn rolstoelleverancier is en verwacht vreugde aan de andere kant van de lijn vanwege deze order. Laten we elkaar geen mietje noemen, het is crisis en iedere bestelling is er toch één. En dit is ook nog eens een snelle deal: twee vliegen in één klap. Niets is minder waar. Hoe ik erbij kom dat mijn ergotherapeute en mijn revalidatiearts bepalen welk matras goed voor mij is, laat staan dat mijn eigen 16 jaar lange op dit matras lig ervaring van waarde is. Hun indicatie orgaan bepaald welk matras goed voor mij is en dat is dit matras niet. Dit matras zit namelijk niet in hun pakket en daarmee is het per definitie niet geschikt.

 

Ik adem, ik adem nog eens. Oefening in leiderschap. Nog een ademhaling en dan zet ik heel helder uiteen hoe de procedure is gelopen, hoe ik bij dit matras ben gekomen, welke ziekte ik heb en waarom een indicatietraject met hun specialist nicht im frage is. Dat het uittesten van matrassen een bezigheid is die mijn nachten opbreekt en mijn dagen, waarin ik werk, opslokt. Dat ik behoefte heb aan een heel simpel antwoord op een heel simpel verzoek. Dat ik alles begrijp, dat ik hun contracten en inkoopvoorwaarden begrijp. Maar dat ik niet begrijp dat wanneer mijn arts, ergotherapeut en verzekeraar akkoord zijn, zij, aan de telefoon, beslist dat dit matras er niet komt.

 

Teveel instanties in mijn leven. Verwachtte aanpassingen binnen mijn huis die 5 maanden na indicatie nog niet geplaatst zijn. Een rolstoel die verkeerd opgemeten is en dus niet goed zit. Het UWV dat heel goed helpt, maar ook zo vaak het antwoord niet weet. Een lijf dat pijn doet en dat mij de laatste maanden iedere week naar een andere medisch specialist stuurt. Een offerte voor benodigde autoaanpassingen die op een of andere manier niet tot stand komt. Mijn huishoudelijke zorg die gekort is. Het CIZ wacht op de PGB verantwoording, die ik met veel precisie afrond. Ondertussen zou ik ook moeten zwemmen in het verwarmde therapiebad, alleen ik trek dat niet meer. Het ruikt er naar een openbaar Frans toilet. Stichting MEE heeft ook nog een aanvraag voor mij lopen, maar overal is ‘t geld op.

 

De ene instantie heeft geen weet van de andere instantie. Dat is een feit. Ze weten niet dat als ik een keer een zucht slaak, na 20 minuten wachten bij de bloedafname, dat ik daarvoor bij de internist was en daarvoor poogde een matras te regelen. Ze weten niet dat ik nu hoop gebeld te worden door de rolstoelman, die mogelijkerwijs ook mijn matrasindicatie kan gaan doen. Ze weten niet dat de telefoon heel vaak rinkelt, maar zijn nummer vooralsnog niet verschijnt.

 

Ze weten misschien niet dat Jetta Klijnsma roept: alle Wajongeren aan het werk. En dat ik niets liever wil.

 

Dankbaar. Ja, ik ben dankbaar voor alles wat ik kan aanvragen en de zorg mogelijkheden die dit land biedt. Dat meen ik oprecht en mijn blik dwaalt af naar mijn hulphond, die ook een zucht slaakt. Ik zou echter ook heel dankbaar zijn als ik één maand, misschien zelfs maar één week, gewoon een werkende burger kan zijn die haar zaakjes voor elkaar heeft.

 

En ook: dat ik gewoon eens even niet die zeikerd hoef te zijn. Dat ik een bevlogen en positief mens ben, dat helaas, als de instantiemaat vol is, niet anders kan dan het verhaal delen. En, wellicht met u, te hopen dat Nederland, dat organisaties, dat instanties het lef krijgen een zorggebruiker, zoals ik ben, te vertrouwen en daarmee de grootst mogelijke kostenbesparing in de geschiedenis van de ‘verzorgingsstaat-crisis’ aan te gaan.

 

Op een dag start ik wellicht de partij van de V. De V van vertrouwen. Twee vingers in de lucht.

 | Inloggen

15 Reacties op Het matras

  1. Ragna schrijft:

    De V van Vertrouwen!
    Mijn stem heb je Anne-Miek!

    Als we eens uit zouden kunnen rekenen wat dit wantrouwende systeem ons kost… aan geld, aan gezond verstand, energie, stress…

    Ik heb wel eens vaker geroepen, laten we het eens twee maanden proberen. Gewoon mensen vertrouwen op hun eigen ervaring en kennis.
    Volgens mij zou het zoveel geld opleveren! (op de massa werkelozen bij de indicatieorganen, zorgkantoren en andere controlerende paper-pusher-functies na…)

    Sterkte meid! Ik hoop dat je snel weer lekker slaapt op een goed matras!

  2. Angelique schrijft:

    Zo herkenbaar en zo frustrerend! Mooi geschreven, dat krijg ik niet voor elkaar. Complimenten!

  3. Anna schrijft:

    Wat ontzettend goed beschreven! Ik hoop ook van harte dat je ooit die ‘zorgeloze’ maand beleefd! Succes!

  4. barbara schrijft:

    heel veel succes

  5. Jan Willemsen schrijft:

    Helaas herkenbaar Anne-MIek! Dit maakt jouw matras en rolstoel niet alleen dubbel zo duur, maar frustreert bovenal een persoon die gewoon kwaliteit van leven zoekt en dit door meedenken op zo efficiënt mogelijke manier wil laten gebeuren.

    Te triest voor woorden! Ik ben er van overtuigd dat de zorg betaalbaar kan worden én blijven als die bureaucratie en betweterigheid van organisaties en leveranciers er uit gehaald wordt. Van wat er nu gebeurt, krijgt Kafka spontaan jeuk!

    Ik wens je heel veel sterkte maar bovenal snel een nieuwe matras.

    Jan

  6. esther schrijft:

    het had mijn verhaal ook kunnen zijn! mooi geschreven. heel herkenbaar.

  7. Jan dB schrijft:

    Mijn vrouw met MS refereert soms aan een onderzoek van jaren geleden.
    De meeste van deze regels en controles zijn bedoeld om fraude te voorkomen. Uit het onderzoek bleek echter dat de kosten van de controles en bureaucratie vele malen hoger waren dan de extra kosten van de fraude.
    Helaas heb ik geen referentie naar dat onderzoek…

  8. Sjoukje schrijft:

    Wat zou het goed zijn als dit duidelijke relaas van hoe het gaat, maar niet zou moeten gaan, eens bij onze regelaars van de regering op het bureau terecht kwam. Beter kunnen ze het niet uitgelegd krijgen. Ik wens je het allerbeste met een goeie rolstoel en een lekkere matras en ik hoop dat beide snel geregeld zijn.

  9. Anne-Miek Vroom schrijft:

    Even een update voor jullie allen.

    Matrasleverancier belde. Nu had ik een aardige dame aan de lijn. Dat wil zeggen, ze had een prettige intonatie. Eén en ander was echter niet kortgesloten met de rolstoelman. De rolstoelman is vanaf gisteren drie weken op vakantie. Er kon een ander persoon komen om naar het matras te kijken. Er komt dus iemand kijken. Hebben jullie ook in de gaten dat het indicatietraject kostbaarder is dan het matras? Ben benieuwd wat mijn zorgverzekeraar daar van vindt. Die ontmoeting kan echter pas over 2 1/2 week. Daarom heb ik gekozen dat de rolstoelman komt kijken, hopelijk over drie weken. Wordt vervolgd.

    Met betrekking tot de woningaanpassingen: op 25 mei bleek de offerte van de bouwvakkers klaar te zijn. Afgelopen week kreeg ik telefoon over een aanvullende offerte. Kosten die ik zelf moet betalen, omdat ik graag Domotica wil in plaats van een tas met vijf afstandsbedieningen voor mijn huis. Mijn hulphond slaakt een nog diepere zucht bij het idee dat hij al die kastjes uit elkaar moet gaan houden. De factuur moet ik echter zelf betalen, volgens de gemeente. 1650 euro. Bijna twee keer mijn maandinkomen (Wajong = 880 euro). Dat voorstel heb ik afgewezen en zal ik moeten gaan aanvragen via de zorgverzekeraar, die de Domotica wellicht zal vergoeden.

    Eind mei belde de gemeente mij dat ze mondeling opdracht hadden gegeven aan de bouwvakker, om de aanpassingen uit te gaan voeren. Daarbij benoemde de technisch adviseur dat ze het voor de bouwvak rond wilden hebben.

    Nu blijkt het echter zeer onzeker of dit zo is gegaan. De bouwvakker zegt namelijk geen reactie te hebben gehad op de aanvullende offerte en het is de vraag of de bestelling van de voorzieningen is uitgegaan.

    Dat wil zeggen dat mijn geduld nog even op de proef wordt gesteld.

    Ondertussen hoef ik mij vanzelfsprekend niet te vervelen. Ik kan nu een nieuwe afspraak gaan maken met mijn ergotherapeute om de Domotica aan te gaan vragen bij de zorgverzekeraar…

    • ilona schrijft:

      Anne-Miek wat goed beschreven die burocratie!
      Ik begrijp dat jullie in Nederland wel flink hulp ontvangen en daarbij dankbaar zin ja,,,maar dit is verregaande,misbruik maken van afhanklijke mensen zo gemeen.Heel veel sterkte en geduld hoop op een snelle afhandeling van alle frustratie voor je.
      Respekt!

  10. jopie schrijft:

    Frustrerend en wat naar dat het zo omslachtig moet allemaal. Je hebt er bijna een dagtaak aan. En als ik dan ook nog eens lees dat het duurder is dan de kans op fraude… Maarja je staat machteloos. Ik snap wel dat ze niet alles zomaar kunnen vergoeden en dat het beste niet altijd betaalbaar is. Zit er trouwens een eigen bijdrage aan? Mensen zonder handicap moeten immers ook flink in de buidel tasten voor een goed matras.

  11. Mariella van Wijnen Heijs schrijft:

    Niet kunnen werken kost meer werktijd om alles te regelen, helaas wordt dit niet uitbetaald.
    Jij hebt er zo ongeveer een dagtaak aan.
    Waar zijn we in nederland mee bezig. Marktwerking is schaamteloos omslachtig.
    Ik hoop dat je nog tijd en ruimte overhoud om ook leuke dingen te doen, zodat de frustrraties niet blijven hangen.

  12. Anne-Miek schrijft:

    September 2013 De klantbeheerder van Welzorg komt thuis en bekijkt mijn matras en bespreekt de situatie met mij door. Hij is het gezien mijn ziekte, conditie en de ervaringen met dit matras helemaal eens dat dit matras het moet worden. Hij heeft alle papieren, de verwijzing van de revalidatiearts, indicatiepapier en alle gegevens over het matras meegenomen en zal de aanvraag indienen. Je moet er even op wachten, maar hopelijk heb ik nu snel het matras.

    November – contact met de ergotherapeute van de Isala. Of zij weet waar het matras blijft en of ze welzorg wil benaderen. Mail terug: de klantbeheerder van Welzorg heeft de aanvraag bij de verzekering Zilverenkruis Achmea ingediend. Ik bel Achmea. Dat gaat niet goed. Ik mail Achmea. Antwoord: ze hebben nooit een aanvraag gehad. Ik mail de ergotherapeute. Ik krijg geen reactie.

    DECEMBER 2013 – Helaas heb ik nog steeds geen matras. Ik spreek de klantbeheerder Welzorg omdat hij ook bij een al veel te langslepende rolstoelaanpassing betrokken is. Hij noemt: Interne obstakels bij de Welzorg. Gedoe over een matras dat niet in het pakket zit, ook al begrijpt de hij dat het nodig is. Maar het zou nu toch echt allemaal geregeld zijn. Op mijn vraag waarom hij eerder aangaf dat het al geregeld was krijg ik een vaag antwoord. Ik spreek af dat hij mij de volgende dag terugbelt over een update. Hij belt. De update is zeer vaag. Het nieuwe jaar breekt bijna aan. Aan overstappen naar een andere verzekering hoef ik niet te denken. Zou het Achmea en de Welzorg lukken binnen 12 maanden een matrasaanvraag af te ronden en mij een prettige nachtrust te bezorgen? Die bestelling van dat anti decubitus matras, waar ik al decennia op lig, en dat via een webshop te bestellen is?

  13. Fenneke schrijft:

    Hoi Anne-Miek,
    Vreselijk dat alles zo’n strijd met instanties moet zijn.
    Helaas hoor ik veel te veel van dit soort verhalen zowel privé als op werk. Het zou toch ander moeten kunnen? Maar hoe…en waar kunnen we dat voorstel dan neerleggen zodat er iets mee gebeurt….ik ben er nog niet uit. Sterkte en veel kracht gewenst!

  14. Mo schrijft:

    Gekrulde tenen. Wij hebben momenten gehad dat we welzorg Kwelzorg noemden. Maar op dit moment zijn ze weer uitermate coöperatief. Dus ze hebben wat respect verdiend. En geld. Heel veel geld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>